Nerede kalmıştık? Ankara.
Pazartesi sabahı ayağımın tozuyla geldiğim meclisin ziyaretçi kapısından girerken sordular: "Çantanızda biber gazı var mı?" Olmadığını belirtince geç dediler. Gülmeye başladım. Bir yandan da aslında Yusuf'la beraber girdim içeri. Ne zaman Ankara'ya gelsem çünkü "devlet" oluyor için dışım. Binalar ne kadar büyük olursa devlet de o derece büyük olacakmış gibisinden alabildiğine geniş, alabildiğine yüksek bakanlıklar beni geriyor. Hele de bu sefer şehirde gezmekten öte meclise gidince fazla heyecan yaptım.
Ve artık içerideyim, sınırı geçtim. Ben gibi pek çok "şurası nerede, burası nerede" diyen insanların peşinde bakına bakına yürüdüm. Hedefe ulaştım. Başta karışık gelen bu yer kısacık bir oryantasyondan sonra olaya hakim oldum. Belki de dünden razıydım. Ne olursa olsun buradaki herkes "benim ünlülerim". Sevdiğim ya da sevmediğim siyasileri burada görebilme ihtimalini düşününce bile suratımda salak bir sırıtma beliriyor. Ve ilk ünlüm: Kılıçdaroğlu. Grup toplantısında Kamer Genç'in yanında, Baykal'ın çaprazında yerimi alıp söylediklerini not almaya başlıyorum. "Tayyip, sana laflar hazırladım" edasıyla başlıyor anlatmaya, bence bayağı da başarılı ele alıyor olayları. Bir yandan da yan odada eski tanıdık Bahçeli verip veriştiriyor. Konuşmalar, alkışlar, celallenmeler, alkışlar ve kapanış. Ortamın partililerden daha fazla CHP destekçileri ile dolu olması, insanların o karda kışta buraya gelmesi beni şaşırttı.
Bir yandan neler yazmak istiyorum, bir yandan da nasıl çekiniyorum anlatamam. Twitter'da bile olumsuz laf eden insanların apar topar dava edildiğini düşündükçe buraya Ankara'nın kışını anlatasım geliyor. Diğer yandan da her saat ayrı bir olay... En son Kuveyt'te böyle yazdıklarımı ince eleyip sık dokurken hatırlıyorum kendimi. Yoksa biz de mi Kuveyt... Neyse... :)
Bence ben bu seferlik yavaştan cümlelerimi toparlayayım. Çünkü şu an yanıma Yusuf'un kuzeni de geldi. Ama durmak yok, yola devam! Daha Tayyip cevap verecek...
En kısa zamanda görüşmek üzere.
